ΜΑΓΝΗΣΙΩΤΕΣ ΣΤΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΡΑΪΧ

Μια άγνωστη πτυχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανασύρεται από τη λήθη.

Στα χρόνια του πολέμου, εκατοντάδες Μαγνησιώτες εκτοπίστηκαν για καταναγκαστική εργασία σε στρατόπεδα του Τρίτου Ράιχ. Οι εμπειρίες της απάνθρωπης εκμετάλλευσής τους αποτελούν μέρος της ευρωπαϊκής ιστορίας. Ωστόσο, μέχρι πρόσφατα, η ιστορία αυτή δεν είχε καταγραφεί και μελετηθεί.

Η έκθεση ανασυνθέτει τις διαδρομές τους μέσα από προφορικές μαρτυρίες, αρχειακά τεκμήρια, σπάνιες φωτογραφίες και προσωπικά αντικείμενα.

Με οδηγό τις αφηγήσεις έξι πρωταγωνιστών, η έκθεση επιδιώκει την ενίσχυση της ενσυναίσθησης και του σεβασμού προς αυτά τα «ξεχασμένα» θύματα του Ναζισμού.

«Γδυθείτε, όπως σας γέννησε η μητέρα σας, κι αφήσετε ό,τι αντικείμενο έχετε απάνω στα ρούχα σας».

Θεόδωρος Αγιώτης (1924- )

«Αλλά εκεί όμως, στη Γερμανία, μας τα πήραν όλα αυτά μας δώσαν δικά τους ρούχα… Μπλούζες, φούστες, και πίσω… εδώ, είχαμε το νούμερο βέβαια, αλλά τα άλλα τα είχαν με λαδομπογιά ένα Χ στην πλάτη πίσω, ούτως ώστε αν δραπετεύσουμε, από εκείνο θα μας αναγνωρίζουν αμέσως. Κατάλαβες;»

Αφροδίτη Κουτρουλή-Καλατζή (1923-2021)

«Ούτε πηρόνι ούτε κουτάλι.. Τρώγαμε σε κάτι τσίγκινα πιάτα που μας δίναν, σαν τα ζώα, όπως είναι, με συγχωρείς, τα σκυλιά… ήταν άνθρωποι ας πούμε, δολοφόνοι της ανθρωπότητος… ένα βράδυ, μάλιστα ήταν και φεγγάααρι, ανοίγω το παράθυρο για να πέσω κάτω ν’ αυτοκτονήσω».

Νίκος Σαμούρης (1924-2021)

«Δεκαεφτά χρονών κοπέλα ήμουν όταν πήγαμε στη Γερμανία. Εκεί τραβήξαμε τα ελέη του Θεού… Τώρα εγώ είμαι ικανή απόψε να μην κοιμηθώ, μου φαίνεται σαν ταινία μέσα στο μυαλό όλο…».

Μαριάνθη Ναχμία-Σούλη (1926-2022)

«Μέχρι που μια βραδιά με πήγαν στη Κομμαντατούρ, στο αρχηγείο τους. Εκεί πίστεψα ότι θα με σκότωναν βέβαια, θα με κρεμούσαν. Αυτοί με βασάνισαν εκεί να μαρτυρήσω. Εγώ … δεν μαρτύρησα βέβαια τίποτα. Είχα πάρει την απόφασή μου ψύχραιμα. Περίμενα το θάνατό. Τίποτα άλλο».

Παρίσης Μαλιοκάπης (1925-2016)

«Εγώ γι αυτό ζω, για να πω αυτήν την ιστορία».

Γιώργος Φωκούλης (1922- )