Αναγνώριση και αποζημιώσεις
Οι όμηροι οργανώθηκαν σε συλλόγους αμέσως μετά την επιστροφή τους. Αρχικά, ο αγώνας τους για αναγνώριση στόχευε στην απονομή συντάξεων και στην αναζήτηση αγνοουμένων. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, αντιδρώντας στην αρνητική στάση της Γερμανίας, διεκδικούν αναγνώριση και την καταβολή αποζημιώσεων. Η Ελληνογερμανική Σύμβαση για τις αποζημιώσεις των θυμάτων Ναζισμού (1960/1961) ικανοποίησε εν μέρει το αίτημα αυτό αλλά τελικά καταβλήθηκε μόνο η πρώτη δόση της αποζημίωσης που κάλυπτε μόλις το 55%.
Στη μεταπολίτευση οι σύλλογοι ομήρων συμμετέχουν στη διεκδίκηση αναγνώρισης της Εθνικής Αντίστασης.
Το 2000, ύστερα από πιέσεις κυρίως από επιζώντες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης, η Γερμανία αναγνώρισε τους εκτοπισθέντες για καταναγκαστική εργασία ως διακριτή κατηγορία θυμάτων και αποφάσισε την αποζημίωσή τους μέσω του ιδρύματος «Μνήμη, Ευθύνη, Μέλλον».