«Να μαρτυρήσεις!»
Ο Γιώργος Φωκούλης πιάστηκε σε μπλόκο στο Άνω Βόλου, ενώ πήγαινε να αλέσει αλεύρι στο Μύλο. Βασανίστηκε στην Κίτρινη Αποθήκη, μαζί με πολλούς άλλους, από τους ντόπιους συνεργάτες των Γερμανών.
Συλλήψεις και εκτοπισμός
Οι πρώτες συλλήψεις
(1941 - 1943)
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1943 η Μαγνησία ήταν υπό Ιταλική Κατοχή. Από το 1941 -1943 οι Ιταλοί συνέλαβαν εκατοντάδες άμαχους απλούς πολίτες .Ανάμεσά τους:
- μέλη των εργατικών σωματείων της πόλης
- ναυτικοί από τις Σποράδες που συμμετείχαν στο δίκτυο διαφυγής συμμάχων προς την Μέση Ανατολή,
- αξιωματικοί του Αλβανικού μετώπου,
- μέλη του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.
Δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές ή και σε θάνατο. Πολλοί στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της φασιστικής Ιταλίας. Μετά την πτώση του Μουσολίνι το 1943, όσοι από αυτούς έπεσαν στα χέρια των Γερμανών μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα της ναζιστικής Γερμανίας.
Οι μαζικές συλλήψεις του 1944
Οι περισσότερες συλλήψεις στη Μαγνησία ( το 70 %) έγιναν τo 1944 από τους Γερμανούς και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Το πρώτο κύμα μαζικών συλλήψεων έγινε τον Μάρτιο του 1944 στο «Χτένι» του Πηλίου. Οι υπόλοιποι πιάστηκαν σε μπλόκα στον Βόλο και αλλού. Ρητός στόχος των συλλήψεων ήταν η αποστολή εργατών – σκλάβων στα κάτεργα του Τρίτου Ράιχ.
Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στην Κίτρινη Αποθήκη, στις φυλακές Αλεξάνδρας ή στην Κομμαντατούρ, όπου βασανίστηκαν φρικτά. Όσοι γλύτωσαν την εκτέλεση ή τον θάνατο από τα βασανιστήρια μεταφέρθηκαν με τρένα στα στρατόπεδα της Γερμανίας. Ενδιάμεσοι σταθμοί τα στρατόπεδα της Λάρισας και το στρατόπεδο του Παύλου Μελά στην Θεσσαλονίκη.
Βασανιστήρια στην Κομαντατούρ
Η Αφροδίτη Κουτρουλή, μέλος του Εργατικού ΕΑΜ, αφηγείται τα βασανιστήρια που υπέστη στην Κομμαντατούρ του Βόλου.
«Μας χάρισαν τη ζωή για χάρη του Χίτλερ»
Ο φόβος της εκτέλεσης συνόδευε τους αιχμάλωτους μέχρι τη Γερμανία. Ο Παρίσης Μαλιοκάπης, νεαρός Ελασίτης από τη Συκή, αφηγείται πώς γλύτωσε την εκτέλεση στο στρατόπεδο της Λάρισας.
Ταξίδι προς το άγνωστο
Μετά τρεις ή και περισσότερους μήνες κράτησης σε ελληνικά στρατόπεδα και φυλακές οι όμηροι ξεκινούν από τη Θεσσαλονίκη το ταξίδι για το Τρίτο Ράιχ. Η πρώτη φάση της «προσαρμογής» τους στην νέα τάξη πραγμάτων έχει ολοκληρωθεί. Με τραύματα σωματικά και ψυχικά, ταπεινωμένοι, μακριά από τις οικογένειες τους και την κανονικότητα της προηγούμενης ζωής τους, έχουν μάθει να υπακούουν για να επιβιώσουν.
Η μεταφορά γίνεται με φορτηγά τραίνα. Σαν ένα κοπάδι πρόβατα. Σε κάθε βαγόνι (άνδρες 24, ίπποι 6) στοιβάζονται 40-45 άνθρωποι. Ελάχιστη τροφή, ελάχιστο νερό. Ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής - μόνον η «βούτα», ένα μισό βαρέλι ή κουβάς για τις σωματικές ανάγκες τους.
«Ξεκινήσαμε για τη ‘Deutschland über alles’»
Ο διαρκής φόβος της εκτέλεσης, η άγνοια για την τύχη τους κάνει την εκτόπιση στο Τρίτο Ράιχ να φαίνεται σαν «καλή εξέλιξη», όπως αφηγείται η Αφροδίτη Κουτρουλή.
Κλειδωμένοι στο βαγόνι
Ο Γιώργος Φωκούλης περιγράφει τον τρόπο που τους φόρτωσαν και τους κλείδωσαν μέσα σε βαγόνι τρένου με άγνωστο προορισμό.
«Που τη βρήκες την εφημερίδα Νικόλα;»
Ο Θεόδωρος Αγιώτης θυμάται όχι μόνο το ατέλειωτο ταξίδι προς τα στρατόπεδα αλλά και τους τρόπους αντίστασης και συμπαράστασης που αναπτύσσονταν μεταξύ των κρατουμένων και του «έξω» κόσμου.
